латын әнұранының шартты жеті буынын негізге алып, XI ғасырда итальяндық музыкант, теоретик, әрі ұстаз Гвидо             д' Ареццо музыкалық нота жазуын дамытты. Әнұран жазылған кезде бұл атаулар қазіргіден басқаша болған. уm, ре, ми, фа, соль, са. Кейіннен әуен жақсырақ айтылу үшін қолайсыз уm буыны Донидің өзгертуімен до болып, са буыны Вельрант си буынамен алмастырылды. Дыбыс аттарының жүйесі өзгеріссіз келеді: С(ut) – до; D(Re) – ре; E(Mi)- ми; F(Fa)- фа; G(Sol)- соль; A(La)- ля; H(Si)- си.