з а т. <лат. tempus 1. л и н г в. Сөз ішіндегі белгілі бір буынның сөздің басы буындарын біріктіруші қызмет алып, күшті, көтеріңкі дауыспен айтылып, ақын естілуі.

Қазақ тіліндегі екпін басқа түркі тілдеріндегі е к п і н тәрізді сөздің көбіне соңғы буынына түседі (Қазіргі қаз. тілі).

Қазақ тіліндегі екпін орыс тіліндегідей форма ажыратарлық, мағына ажыратарлық қызмет атқара алмайды (Қазіргі қаз. тілі).

2. Белгілі бір сөздің мән беріле, көңіл аударыла ай тылуы; дауыстың көтеріңкі шығуы.

Дәрмен соңғы сөзін екпінмен  даусын көтере айтты (А.Байтанаев, Қансонар).

Ол осы сөзді ерекше бір екпінмен  айтты («Лен. жас»).

Бұндағы «қолың бер» деген сөз ерекше екпінмен оқылады («Қазақст. мұғ.»).