зат. <лат. tempus 1. л и н г в. Сөз ішіндегі белгілі бір буынның сөздің басы буындарын біріктіруші қызмет алып, күшті, көтеріңкі дауыспен айтылып, ақын естілуі. Қазақ тіліндегі е к п і н басқа түркі тілдеріндегі е к п і н тәрізді сөздің көбіне соңғы буынына түседі (Қазіргі қаз. тілі). Қазақ тіліндегі е к п і н орыс тіліндегідей форма ажыратарлық, мағына ажыратарлық қызмет атқара алмайды (Қазіргі қаз. тілі). 2. Белгілі бір сөздің мән беріле, көңіл аударыла ай тылуы; дауыстың көтеріңкі шығуы. Дәрмен соңғы сөзін е к п і н м е н даусын көтере айтты (А.Байтанаев, Қансонар). Ол осы сөзді ерекше бір е к п і н м е н айтты («Лен. жас»). Бұндағы «қолың бер» деген сөз ерекше е к п і н м е н оқылады («Қазақст. мұғ.»).