зат. Екпін, қарқын; өктемдік, қызбалық. Сұлтанмахмүт орнынан атып тұрып, оқи жөнелді. Үнінде ерекше е к с і м бар (Д.Әбілев, Арман.). Бір нәрсенің е к с і м і тигендей есіп сөйлеп тұрған алпамсадай жігіт демде басылып, қабағы түсіп, томсарып қалды («Жұлдыз»). // Өктем, үстем, басым, астам. Оспан ұршықтай үйіріліп, ішкі толқын әсерімен е к с і м сөйледі (С.Омаров, Қызыл арай).