зат. 1. мед. Аурулар барып-келіп емделетін аурудың алдын алу шараларын жүргізетін мекеме. Е м х а н а н ы ң негізгі міндеттері: өзіне бекітілген тұрғындарына денсаулығын қадағалау, белгілі жоспар бойынша түрлі ауруларға қарсы егу, ауыр операция жасатқан және түрлі жұқпалы аурулармен ауырған адамдарды диспансерлік есепке алу (ҚҰЭ). Жаңылды е м х а н а г а тіркетіп, қай дәрігерге көрінетін қағазын бердім де, өзім Оралдың хал-жағдайын білуге ауруханаға келдім (М.Дүзенов, Ақәже). Жеті ауылдық отбасылық е м х а н а л а р ғ а, оның ішінде Қожбақы ауылдық емханасына жедел жәрдем автокөліктері берілді («Жас Алаш»). Ауруханаларды, е м х а н а л а р д ы дәрігерлермен қамтамасыз ету және ауыл-селолық жерлерде жұмыс істейтін дәрігерлерге жағдай жасау жөнінде де бірсыпыра шаралар белгіленуде («Соц. Қаз.»). 2. сөйл. Аурулар жатып емделетін орын, аурухана. Ұлы Отан соғысы басталғанда Жамбыл 95-те еді әрі ауру боп е м х а н а д а жатыр еді (Ә.Тәжібаев, Өмір.). Барлық дерттің баршасы маған қонып, Е м х а н а д а жатырмын алаң болып. Терезеден бір ызың мазалайды, Шақырады бір сәтте балам болып ( М.Мақатаев, Шығ.). Дәрігер қыз науқас адамды астанаға әкеліп, үлкен е м х а н а ғ а орналастырды (Көктем лебі).