Ашуға мінді, ыза кернеді, терісіне сыймады .

Нұрман етін сыртына теуіп , зәрін шашып, жақсылықты жер-көкке сыйғызбайтын болып, әке-бабасынан бері қарай боқтай бастады (М.Әуезов, Шығ.).