ХАНА

lat: HANA

(пар. хане خانه)   

1. Үй, жай, орын.

Енгізіп құрметпенен қаласына, Кіргізіп мейман күтер ханасына («Әбуғалисина, Әбілхарис». Дастандар, 1990).

Ләйлі сөз айтқан емес анасына, Отырған келді анасы ханасына («Қисса Ләйлі Мәжнүн». Бабалар сөзі. 19-том. 2005. 100 томдық).

Мен кірдім баламды алып ханасына, Емізген көзім түсті баласына («Қисса Ләйлі Мәжнүн». Бабалар сөзі. 19-том. 2005. 100 томдық).

2. Жаңа сөз жасауға қатысатын қосымша.

Аурухана аурулар жататын орын.

Ішінде аурухана келді Сина, Кісідей инабатты жүрген жай-ақ («Әбуғалисина, Әбілхарис». Дастандар, 1990).

Гүл хана гүлді, гүлденген орын.

Сөз қайтар қағазыма қара-дағы, Миуа едің, иісті гүл ханадағы («Кете Жүсіп Ешниязов». Бес ғасыр жырлайды. ІІІ том. 1985).