Шарқан қыздың ила қылмай, адал көңіліне сеніп күлді («МЫҢ БІР ТҮН») Айырып алар дәрмен жоқ, Ажалға ила, жаза не (Қ. Дәрібаев).

Балам салды ағашқа кеулеп жерді,

Алалық деп иламен мұнша зерді (Майлықожа).