Күлімдеді, күлімсіреді. Керіліп кер маралдай к ө з і к ү л і п, Жүмбағын жүрегімнің өзі біліп, Жаудырап қоштасарда қараушы еді Жаныма көктем нұрын сезіндіріп (К.Әзірбаев, Таңд. шығ.). К ө з і к ү л і п, өз күшіне сенгендей, Әзіл сөзге әтір қосып, дем бермей, Тірі классик Әбдіжәміл отырды Бефлиемге папа Римский келгендей (К.Салықов, Жезкиік).