[португ. casta] з а т е с і м. қ о ғ.-ә л е у м е т т і к. 1. Үндістанда, кейбір Шығыс елдерінде шығу тегі, мамандықтың мұрагерлері және су мүшелерінің құқықтық жағдайына қарай біріккен, тұйықталған қоғамдық топ. Жаңа эраға дейінгі V ғасырдан бастап абыздар к а с т а с ы қалыптасады (З. Ақназаров, Ғылыми атеизм.). К а с т а л а р арасы соншалық бiтiмсiз жырақ, шалғай да кереғар (М.Әуезов, Шығ.). 2. Өз ерекшеліктерін және соған байланысты артықшылықтарын талап ететін тұйықталған қоғамдық топтар. К а с т а л а р қоғамдық еңбектің бөлінісіне байланысты пайда болады (Саяси сөздік). Адамдарды к а с т а ғ а бөлу жойылып, аласталғандарға тең право берілді («Халық мұғ.»).