Ауыр, жанына батқан ой. Осынау к е р м е к о й д а н құтылғысы кеп ол тосыннан сөйлей салды (Т.Иманбеков, Тұт ағашы.). Қартайдық, қайғы ойладық, ұйқы сергек, Ашудың ашыған у, о й ы ң к е р м е к. Мұңдасарға кісі жоқ, сөзді ұғарлық, Кім көңілді көтеріп болды ермек (Абай, Тол. жин.). Лақтың ойыны да оның көкірегіне к е р м е к қ а й ғ ы н ы ң тағы бір тамшысын тамызып кететін (Ә.Кекілбаев, Бір шөкім.).