зат. көне. 1. Жеке ел, жер. Сүйікті өлке латынмен қоштасыпсың, келіпсің, Соқыр-мылқау сор көрге енді ғана еніпсің, Күмән үшін күйзелген мекенімді көріпсің (5,127). 2. Сол елдің халқы. – Айтармысың сен бізге, біз тыңдарлық мән бар ма? Майайында, пақыр-ау, латыннан жан бар ма? Мына азапты тырнақпен тыя алмайсың жалғанда! (5,139).