зат.зат. әдеб. Әдеби шығармадағы кейіпкердің өзімен-өзі сырласа айтқан жеке сөзі (ойы) .

Тіпті болмай бара жатса, бәленнің, түгеннің монологына басып, жөн-жосықсыз, жалған тебіренеді-ай кеп

(4,276).

Дана халықтың өзі сомдап соққан Тарғынның, Төлегендердің монологінен кейін, мықты болсақ, оларды өзінше сөйлетіп көр

(4,277).