сын. 1. Басы құлауға шақ тұрған (тау, жер).

Жолға шықтық құлама құз, жарықшақ тас бөктермен, Опырылған жартастардың сынығымен кептелген, Әлдеқайда қиынырақ бұған дейінгі өткелден (5,113). Жер асты – көгілдір тау,

құлама жар,

Жер үсті – көк тіреген мұнаралар.

Көлбеп жатқан көк тасқа сына қағар,

Кеншілер – кереметтей ғұламалар (3,129). //

Зат есім мағынасында да қолданылады.

Биіктігі әрқалай қос бүйірдің арасында,

Ең соңғы тас сұғынып, сүйеу тапқан асуда: Іліктік-ау әзерде құламаның басына (5,113).

2. Таудан төмен қарай құлай аққан (өзен). Боларлықтай баспана сопыларға мыңдаған,

Сан Бенедетто Горноның түбіне кеп жындана, Құлама өзен болатын гүрілдеуден тынбаған (5,77).