з а т. Тамақ ауырғанда не тыныс тарылғанда шығатын дыбыс.

Содан кейін көп сөйлеген шешендей болып, қырылдан біржола үнсіз қалады (Ә.Нұршайықов, Жер тур.).

Жер тістеп ышқына ұмтылған сайын дем алысындағы ауыр қырылы жиілеп барады (С.Елубаев, Ойсыл қара).