ет. 1.Ашуланған адамның малды бір нәрсемен (қамшымен, таяқпен т.б.) әлденеше рет ұруы; соққылау.

Жетіп келді желдіртіп күреңімен,

Ашу буы атып тұр реңінен.

Сақалдан ап серкені сабап жатқан,

Шопанның ұстай алды білегінен (1,293).

Сабай берме тайыңды, қарақасқа,

Мерт боларсың мына бір жағаласта.

Алды-артың алай-түлей шақ адаспа,

«Абай бол» деп бітеді сана басқа (1,152).

2. ауыс. Желдің, жауын-шашынның адам бетіне соқтығуы; төпелеу.

Саршұнақ аяз.

Салт атқа шана жектіріп,

Сапарға шықсаң,

Сам ауған жаққа бет бұрып.

Сардала жатса ақ қарға жонын бөктіріп,

Сабаса келіп үскірік-тікен бетке ұрып (2,35).

Айналаны өртеген селт етпеген жалынға,

Ғарасат отын сөндіре алмай сабап жатыр жауын да,

Тұнжырап жатқан ұп-ұзын мынауың кім тағы да? (5,66).