сын. Санасы кем, ойсыз, ақылсыз.

Алаңсыз жүргеніме ардың-гүрдің,

Досым менің, ойлама санасыз деп.

Қуаныш-өкініштер көрдім-білдім,

Жалын атқан жүрегім жарасыз тек (1,137).

– Тұрсаңшы, таяу қалды таң атуға,

Неткен жансың санасыз жаратылған?!

Манағы тәуіп шалдың айтқан сөзі,

Ұмытылып кетті ме санатыңнан? (2,173).