өмір сүру мен табиғи сұрыпталуды қоғамдық дамудың басты қозғаушы күші деп қарайтын әлеуметтанулық теория. Әлеуметтануда XIX ғасырдың аяғында таралған бұл теория Дарвин ілімінің белгілі бір қағидаларын биологиядан әлеуметтануға көшіруге тырысқан (және теріс түсіндірілген) орынсыз әрекет еді. (Л.Гумпловрич, Г.Ратцонгофер, Л.Смолл және т.б. бұрынғы жағдайда құрып бітуге тиістілер де аман қала бастады деп есептеді. Мұндай теорияны насихаттаушылар барлық әлеуметтік кеселдердің тамыры осынау “толыққанды еместілердің” тез көбеюінде деп біледі. бұл жерде социал - дарвинизм әлеуметтанудағы нәсілшілдік антропологиялық, мектепті мойындады.