сын. 1. Ажарлы, көрікті, өңді (адам).

Асыр сап қойыныңда өспесем де,

Шаттанып шалғыныңды кешпесем де.

Көркіңді сенің сұлу жыр етпекпін,

Төселтіп тіл түйінін шешпесем де (1,61).

– Жастық шағыңызда сұлу ма едіңіз?

– Жоқ, қарағым (4,158).

// Зат есім мағынасында да қолданылады.

Ақ көлдің айдын төсін шимайлаған,

Сұлулар , жатыр сені қимай далам.

Аққу боп неге ғана жаралмадым,

Адам боп өзіме-өзім сыймай барам (2,70).

2. Сыртқы кескін-келбетінің әдемілігімен көзге түсетін (нәрсе: табиғат, гүл т.б.).

Сұмдық көрдім, бүкіл бір сұлулықты,

Сұрқия құмарпаздық ластаған.

Дүние-ау, сұлу ең ғой жаңа ғана,

Оп-оңай-ақ осылай жоғала ма?

Айтсаңшы, ей, табиғат, сұлулығың

Осындай сұрқайлықтан жарала ма?! (1,250).

Безінем одан, көрмедім оны, бармадым,

Бәрі де сұлу , сұлулық толық жан-жағым.

Қарағай шырша, қапталдан құлай қаулауын.

Тұңғиық көкте қыранның қара самғауын (1,256).