з а т. 1. Сыбдыр, сусыл (ағаш, шөп). Жақын тұрған жас қамыс Қоя қойып с ы б ы р д ы, Түре қойып құлағын, Тыңдай қалды күбірді (М.Жұмабаев, Шығ.). Жан күбірі, жел с ы б ы р ы, Құлағымда бесік үні. Сені кемпір, мені шал деп, Ойлайды жұрт осы күні (Т.Молдағалиев, Шақырады.). Сырттағы желдің с ы б ы р ы Мен үшін қазір өлеңдей. Жұлдыз да маған жымиып, «Жігітсің енді!..» – дегендей (C.Жиенбаев, Алтын қалам). 2. Ақырын айтылатын сөз, күбір. Сырттасынбақ, қусынбақ, өршілденбек, С ы б ы р м е н е н топ жасап бөлек-бөлек. Арамдықпен бар ма екен жаннан аспақ, Өзімен-өзі бір күн болмай ма әлек? (Абай, Тол. жин.). Жаярмын талай жерге дабысыңды, Жүйрікпін әрбір топта суырылған. Менің бұл айтқан сөзім жаман ба екен, Сен қыздың түндегі айтқан с ы б ы р ы ң н а н? (Кердері Әбубәкір, Қазағым). Ел-жұртым, аға-іні, көңіл қошым, Бұл менің арыздасқан сөзім болсын. Даусымды ести алмай арқыраған, С ы б ы р ы м таңдандырар шыққан тосын (Ә.Найманбаев, Шығ.). Өтті-ау деме ғұмырым Аяқ-табақ Кір жуып. Сенің үнің, С ы б ы р ы ң Бұйрықтарға тұр жуық (Қ.Мырзалиев, Мәңгі майдан). 3. а у ы с. Өсек-аяң, құр әңгіме. Үйіңе кірсе – дүбір, Үйіңнен шықса – с ы б ы р. Жақсылығыңа тоймас, Жамандауын қоймас; Сыртыңнан қарғыс айтып, Көзіңе алғыс айтып, Қыр соңыңнан қалмас... (К.Әзірбаев, Таңд. шығ.). Қашады неге жас достар, Түйіссе жолдар кез кеп қап. Екеу де екеу бас қосқан, С ы б ы р да күбір сөз қаптап (С.Мәуленов, Алыс кет.). С ы б ы р д а н басқа сыры жоқ, Шаруаға қыры жоқ, Өтірік, өсек, мақтанға, Ағып тұрса бейне су (Абай, Тол. жин.). 4. а у ы с. Болған жасырын оқиға, күңкіл. Есіткендей болады, Құлағым ескі с ы б ы р д ы. Ескі ойға көңілім толады, Тірілтіп өткен құрғырды (Ж.Аймауытов, Шығ.). Әуелгі кездегі күңкіл, с ы б ы р зорайып, елдің пікірі әшкереленеді, ел арасында бірнеше жиналыстар болады (Х.Досмұхамедұлы, Шығ.). Бәйгені сыбыр алды. б е й н. Өсек-аяң, сыпсың сөз көбейді, бос әңгіме күшейді. Құрт жегендей қуарып, Қазаның тандыр суалып, Елдік кетіп ыдырап, Б ә й г е н і өсек с ы б ы р а п (Дулат Бабатайұлы, Замана.).