е т. 1. Кері жиырып тастау, ысыру. Есікке ұстаған пүліш пердені ақырын ашып, басымды қылтитсам болды... жұмсақ жымиып, тоқыған шілтерін с ы р ы п қояды да, қолын созады («Жұлдыз»). Айымкүл басын шұлғылап, қолдарын сермеп тыпырлап, үстіндегі ескілеу ала шыт көрпесін тепкілеп, сырып тастайды (Д.Рамазанов, Тас түлектер.). 2. Сызып кету, сыдыру. Көзге түртіп қалса көргісіз, жан далбасалап алдымдағы бұтаны қолыммен с ы р ы п , жүріп келем («Қаз. әдеб.»).