1. (Қост.: Жанг., Жітіқ.) тамақты аз ішетін адам.

Жанымдағы кісі де бір шебік адам еді (Қост., Жітіқ.).

Тамақ ішпейсің, өзің шебік екенсің ғой (Қост., Жанг.).

2. (Қост., Жанг.; Орал, Казт.; Ақт., Жүр.; Қарақ.) арық, жүдеубас, жадау, нәзік, әлсіз.

Мына бала шебік, тіпті жүдеу екен (Қост., Жанг.).

Қайдағы шебік шыбықтарды жинап келіпсің, неге жарайды олар (Қарақ).