з а т. 1. Арнасынан асып көтеріліп, тасып жайылған су, сел.

Кемерінен асқан теңіздің тасқын суы кең жазираға жайылып шығып, дүркірей жөнелді (А.Сатаев, Дала.).

Жайылма де геніміз өзен суының тасқын кезінде жайыла тын алқабы (Н.Баяндин, Өзен алқабы.).

2. а у ы с. Асыптасқан күш, жігер, қарқын.

Тасқын күшін тағаты желкелеген, Жеңісіне жел күліп еркелеген. Ауылымызды қақ жарып, Қасқасудың Ерке өзені жүйткитін ентелеген (М.Шаханов, Ғасырлар.).

Ауыл кеші... бала кез, Елестейді жас күнім. Баса алмаушы ек қаракөз Құштарлықтың тасқынын (К.Салықов, Жезкиік).