зат. Ауаға көтерілген немесе бір нәрсенің үстіне қонған жұқалтаң селдір шаң.

Жалықтырып, пыстырып,

Ұшырып тозаң жел үрген.

Қайта-қайта пысқырып,

Жүруден ат та ерінген (1,31).

Үңіледі ол. Телміреді.

Телміреді аймаққа.

Көз буалдыр, көңіл кермек, тіл тістеулі, ой – ботқа.

Бір жолаушы бұрқыратып қара жолдың тозаңын,

Ен далада еркін жортып бара жатыр қай жаққа?! (2,261).