ет. Қуыс нәрсенің ішін бірдемемен бітеп тастау.

Мақтаменен тас қылып,

Тастап едім тығындап.

Онан сайын асқынып,

Миыма ұрды шуылдап (2,163).

Уайым, мұңдар ұшынған ұсқынсыз со бір күйдегі,

Еңіреулер, қарғыстар найзадай келіп түйреді.

Тығындадым құлақты, даңғаза мені биледі (5,137).