зат. 1 . Адам аяқ-қолының ұшындағы жалпақтау келген қатты өсінді .

Бой суынар қалтырап, безгек алғаш төнгенде,

Тырнағының көбесінің көгергенін көргенде,

Сезді бітті сырқатты, қалтырайтын шерменде (5,81).

Өзін-өзі осуда тырнағымен айғыздап,

Құтырынған қышуды бір сәтке солай қойғызбақ,

Сонымен жаны жай тауып, жанына дамыл жайғызбақ (5,138).

2 . Құстың, аңның аяқтарындағы имиіп келген ұзын, үшкір мүйіз өсінді .

Шатынайды сынғалы,

Балақтары батпандай;

Қара тасты тырнағы

Жарып бара жатқандай (1,221).

О, уақыт!

Алып таста арыстанның тырнағын ,

Қабыланның азуын да жұл дағы,

Жер басқанның күлін көкке ұшыра бер,

Қыбырлаған жәндіктерді қыр дағы (4,16).

3. ауыс. Біреудің біреуге көрсеткен қорлық-зомбылығы; қысымы, жауыздығы .

Олар жолға аттанды

Ақиқатты іздеді, томды ақтарды.

Кеше ғана Линч тырнағынан ,

Әккі көрген негрді қорғап қалды (2,251).

Алып Отан азап, сорына арқалап,

Дем алады күрсініп,

Капитализм тырнағынан қанталап,

Дөңбекшиді тіршілік (1,108).