Ағып тұратын су жорға, таймас жорға; жарамды ат. Жамбыл Мағашпен енді танысып амандасты да, торы жорға аттың бүгінгі өнерін өз көзімен көрген жайын айтты. Т а б а н ы н а н ж а р ы л ғ а н жануар-ай, – деп қолын, жұдырығын түйе созып, көрсетіп – айызымды қандырдың-ау! – деді (М.Әуезов, Таңд.).