Жануарлар организмінің гаметаларының жақындасуы: ұрықтануға қатысады. Ұрықтандыру жетістіктері бір мезгілде жетілуге жəне аталық жəне аналық жынысты особтарының гаметаларының шығуын қамтамасыз етеді. Ұрықтандырудың негізгі түрлері – сыртқы жəне ішкі. Сыртай ұрықтандыру көбінесе суда мекендейтін жəне көбейетін жануарларға тəн (сақиналы құрттар, моллюскалар, тікентерілер, ішектыныстылар, қабыршақтылар, бассыздар, дөңгелек ауыздылар, көптеген балықтар, құйрықсыз қосмекенділер). Аз қозғалатын жəне бекітілген жануарларда ұрықтандыру көбейетін особтардың жақындасуынсыз жүреді, қозғалатын жануарларда біршама кеңістікте олардың жанасулары жəне дара особтардың жақындасулары байқалады. Гаметалардың кездесуінде сперматозоидтардың қозғалуын арттыратын жəне олардың қозғалу кезеңін ұзартатын гармондар өндіріле бастайды. Іштей ұрықтандыру кейбір суда жəне жер қыртысында тіршік ететін жануарларға тəн (жалпақ жəне дөңгелек құрттар, біршама бауыраяқтылар жəне моллюскалар, көптеген омыртқалылар – акулатəрізділер, химерлер жəне кейбір сүйекті балықтар, жоғары сатыдағы жануарлар). Сперма аталықтан аналықтың жыныс жолдарына ендіріледі, кейде сперматофор түрінде болады. Жануарларда спермиальді сұйықтықпен өлшенген сперматозоидтар қынапқа немесе жатырға одан əрі бұлшық еттердің жиырылуымен жұмыртқа жолының ампуласына жеткенше жыныс органдарының қабырғаларына орналасады. Сонымен бірге бұл жерге овуляцияланған жұмыртқада түседі. Соңғы сатысында сперматозоидтар белсенді қозғалыстың көмегімен жұмыртқаға жақындай бастайды. Сонымен бірге аналық ұстап алу үшін аталық сперманы сыртқы ортаға субстратқа бөлетін аралық ұрықтандыру түрі – сырттай–іштей ұрықтандыру. Ұрықтандырудың бұл түрі топырақта мекендейтін төменгі сатыдағы бауыраяқтыларда, сонымен қатар құйрықты қосмекенділерде сырттай ұрықтандырудан іштейге ауысқанда эволюция кезеңі ретінде қарастырылады. Ядрода бекітілген клетка хромосомасы жəне оның ұрықтану процесіндегі маңызы жəне тұқым қуалаушылық туралы ұғым XIX ғасырдың соңында тұқым қуалау теориясын туғызды. Генетиканың туындауына байланысты бұл гипотезалар маңызды ғылыми мағыналы болды. XX ғасырдың ортасында гендердің химиялық табиғатын табуға байланысты тұқым қуалаушылықтың сақталу механизмі жəне берілуі ақпараттары биологияда көпғасырлық жəне тарихқа қарсы преформистикалық ұсынуда ғылыми мағынаға ие болды. Органикалық дамудың материалистикалық теориясы тек преформирленген құрылымның жіберілуімен ғана емес, сонымен бірге дамудың эпигенетикалық факторында еске алады.