адамның сырттағы бір құбылыстан, іс-әрекет, сөз-әңгімеден қатты әсерленіп, мазасызданып (берекесі кету)
Ахмет бай күйіп-піседі (Ә.Кекілбаев. Бір уыс топырақ, 61).
Жас кезінен-ақ жұртты аузына қаратып, айтқанын істетіп дағдыланып қалған адам, сондықтан жаны тыныш, ештеңеге де күйіп-піспейді (Ғ.Ахмедов. Жем бойында, 38).