5ҰШТЫҚ —
зат. 1. Бір нәрсенің ұш жағы. Ол жаман шүберекті түкіріктеп, қарындаштың сынған ұштығымен адам түсінбес әлденемені шимайлап, оны тағы суға малшылап, байғұс баланың аузына құяды (Ж.Жұмағұлов, Қыран.). ...
6ҰШТЫҚ —
2 зат. жерг. Қаламұш. Әне ұштық жатыр екен (Қазақ тілі. аймақ. сөздігі). Нағима, бар болса маған уақытша бір ұштық берші, өзімнің ұштығым сынып қалыпты (Қазақ тілі. аймақ. сөздігі). ...