сын. Анаға тән.

Жайлы бір түнде жас ана

Бөбегін баяу тербейді.

Аналық мейірім толғана

Жүрегін шаттық кернейді (1,74). “Әже, әже... мен сізге не айтам. Қалай деп түсіндірем сізге. Сіздегі аналық жүрек менде де бар. Әкесіз болар Мәлік, бірақ анасыз болмас”, – деп іштей ғана түйініп, сап болды (4,146).