с ы н. 1. Биік, заңғар, зәулім; асқар .

Алатау, а с қ а қ алып, сұлу керім,

Ақ торғын сілкіп тастап бұлт желегін.

Сәуле нұр, алтын шапақ арайына

Желпіне ашты кербез көкірегін (З.Қалауова, Шолпан).

Кешкі нұрдың аясындағы Арқалықтың жаңа үйлері а с қ а қ көрінеді (Ш. Мұртазаев, Табыл. теңіз).

Тыңжанның үшінші жылы жинаған астығы а с қ а қ Алатаудың өзімен тайталасты (Ә.Нұршайықов, Батыр).

2. а у ы с. Өркөкірек, менмен, тәкаппар.

Тарт тіліңді, а с қ а қ  қыз!

Алшағырға қол жетсе,

Арманы болмас Құртқаның (Қобыланды батыр).

Азғана күн тойдым деп, а с қ а қ сөйлеп лепірме (С.Мәуленов, Найзағай.).

«Күйшіде» ханның а с қ а қ мінез, тентек қызының өр көкіректігін, нашарға зорлығын көреміз (С.Мұқанов, Өсу жол.).

3. а у ы с. п о э т. Шарықтаған, шалқыған, шабытты.

Құзғын, қарға ғана тынбай шарлап мұңлы аспанды,

Отырардың аянышты зарлы өмірі басталды,

Айдай әлем мойындаған даңқы бар,

Жүз елу мың халқы бар,

Нөн қаланың а с қ а қ әні осыменен шектелді...

Үш күннен соң екі адамды

Шыңғыс ханға ап келді (М.Шаханов, Ғасырлар.).

Әйтеуір жігіт оған көп қарайды,

Шырқалған а с қ а қ ән де тоқтамайды (Т.Айбергенов, Мен саған.).

Жарылғаптың «Алы бокары» Дәрменді де қыздырды, екілендірді, салған сайын оның асқардай а с қ а қ, Арқадай байтақ, тұлпардай желді, алыптай еркін ащы айғайы аспанға құлаш сермеді (Ж.Аймауытов, Қартқожа).

4. а у ы с. Жоғары, ұлы, өр, паң .

Бірақ ол Әсеттің халық жадында сақталған а с қ а қ  атақ-даңқының ширегіне де келместей аз көрінетін-ді («Қаз. әдеб.»).