Шашы ағарған, қартайған .

Мен ұлымын, сен болсаң немересің,

Азабыңнан басқа сен не бересің?

Ақ шашты әулиеңді өкпелетсең,

Қайда барып, мұрынбоқ, күн көресің? (1,138).

Ақ шашты анаң аһ ұрады, сөнеді де жанары,

Ару жарың ашынады, жамылады қараны.

Құсқан сия қап-қара дақ қап-қара боп қалады (2,263).