Сабасына сыймады, шарықтады, шалқыды .

О, Волга! Heгe сен ылайсың?

Ағасың, тек үнсіз жылайсың.

Арнаңнан асып бір тасышы

Азапқа қаншама шыдайсың?!

О, Волга! Heгe үнсіз жылайсың? (1,116).

Осының барлығы да Өтежан поэзиясына деген күдіктің бұлтын сейілтіп, шынайы шын ақынды, арнасынан асып-төгіліп жатқан жыр серісін, романтик Өтежанды байырғы қалпында алдымызға әкеледі (4,314).