з а т. л и н г в. Тілдің қызметі мен дамуының халық мәдениеті мен психологиясына қатынасын, олардың бір-біріне әсерін зерттейтін тіл біліміндегі бағыт. Неғұрлым кең мағынада э т н о л и н г в и с т и к а лингвистикалық әдістердің көмегімен мәдениеттің, халық психологиясы мен мифологиясының мазмұнын зерттейтін кешенді ғылым ретінде танылады (Б.Қалиев, Тіл білімі терм. түс. сөзд.). Э т н о л и н г в и с т и к а этностың (одан ұлыс>халық>ұлт) инсандық болмысынан туындап, санасында сараланып, тарихи жадында сақталып, тілі арқылы ғасырлар бойы қалыптасып, қорланып, рухани-мәдени мұра ретінде атадан балаға, әулеттен нәсілге үзілмей ауысып келе жатқан дәстүрлі мирасты жаңғыртып, жан-жақты зерттеп, танымдық мәнін ашып, болашақ ұрпаққа ұсыну мақсатына байланысты дүниеге келген тіл білімінің күрделі де құнарлы саласы (Қаз. тілі. энцикл.).