Ақылынан алжасты, есеңгіреді, есі ауып қалды.

«Сен сүйерсің, мен күйермін, жанармын,

Құшақтарсың – мен есімнен танармын.

Өлеңдетіп, жүйрікке мініп кетерсің,

Жүрегімде от, жылай-жылай қалармын!» (М.Жұмабаев, Шығ.).

Ойбайлап жылап жатқан баласын көріп, шошынғаннан шешесі есінен танып қалады (Ы.Алтынсарин, Шығ.).