зат. 1 . Жалпақтау келген биік жері; дөң, дөңес .

Шаңдатып жота , қырларын

Жылқы ойнаса біріндеп.

Мен сүйемін тұрғанын

Жылқышының күлімдеп (1,73).

Именді ме иісін сезіп күдіктің,

Жытты, бәлем, шала қызу жігіт – түн.

Қос өкпемді қабындырып, алқынып,

Мен де жеттім, жотаға да іліктім (1,173).

2 . Адамның арқасы, жоны .

Көкемді босат, аяқ пен қолын матама,

Көтеріп жүрем, көтеріп өтем жотама .

Басымды тігем.

Бармақтай менің сәбиім бүлдіре қоймас...

Бостандық берші ботама! (1,172).

Қолаң қара шашың-ай күн қақтаған!

Қос бұрым-ай жотаңда бұлғақтаған!

Қарғам, сенде жерімнің иісі бар-ау,

Жер иісі жұпардан қымбат маған! (2,26).