зат. көне. Айна.

Сырт адамға білініп тұрмай ма екен дегендей, қабырғадағы жылтыр қара тас күзгіге бойын түзеп бір қарады да үйден шығып кетті (І. Есенберлин, Алмас қылыш, 305).

Арманның дəл осы тұста қарсы қабырғадағы үлкен күзгіге көзі түсіп кетті. Өзін-өзі танымай қалды (І. Есенберлин, Алтын., 443).