[франц. rocaille] зат. Тастар мен қабыршақтардан жасалған өрнек, Францияда 18 ғ. 20 – 40 жж. ақсүйек дворяндар арасындағы көркем стиль. 19 ғ. ортасына дейін бұл стильді «Людовик 15-нің стилі» деп атап келді, ал р о к о к о терминін алғаш ерт швейцариялық мәдениеттанушы Я.Буроскардт пен оның шәкірттері қолданды. Р о к о к о стилі архитектурада, мүсін өнерінде, живописьте, зергерлік бұйымдарда, керамикада кең таралды.

Рококо архитектурасы – жасыл бақ арасында аристократияның әсем жеке үйі (Сонда).