сын. 1. Сөзге тұрақты, іске берік, сенім артуға болатын.

Менің айтқан, ай, Аплақ, ал тілімді

Сені менен менен бұл көп білімді.

Мұның аты Мұхаммед-Амин болсын,

Сендер мұны адам деп біл сенімді (Мәжһүр-Жүсіп).

Ояздың тілмашы Жарасбайдың қаладағы жең ұшынан жалғасатын нық сенімді тірегі Тоқбаев дейтін болатын (М.Әуезов, Қараш-қараш.).

Заман шындығын қандай батылдықпен, қандай сүйіспеншілікпен, қандай әділдікпен көрсету жолында «Тынық Дон» қандай жазушыға болса да аса сенімді үлгі (Ғ.Мүсірепов, Суреткер парызы.).

2. ауыс. Беделді, өтімді.

Өз еліме айтамын: «Бергенім жоқ – деп белімді»,

Мақтанамын кісімсіп, оязға сөзім сенімді (Абай, Тол. ЖИН.).