Табан

lat: Taban

зат. геогр. Таудың етегінде жатқан, ойыстау келген жазық жер.

Ауыл сыртында шилі үлкен табан болатын (Ж. Түменбаев, Қардағы ізд., 99).

Ойдым-ойдым табандарда көлкіп жатқан ақаба суды айналып өтпеске амал жоқ (Қазақ əдеб., 06.09.1975, 13).