2СЫНЫҚ —
1зат. 1. Адамның, малдың сүйегінің сынған, қираған, мертіккен жері. Малда болатын сынықты, сондай-ақ оның буынының шыққанын салу, халық тәжірибесінде үлкен орын алған (X.Арғынбаев, Қаз. этногр.). Сыны ...
3СЫНЫҚ —
2сын. 1. Быт-шыт боп сынған, қираған, күйреген. Киіз үстінде бетін шаң басып жатқан сынық айнаны көзі шалды Жазираның (М.Сүндетов, Ескексіз.). Оразбай осы үйдің шаң басқан сынық әйнегінен сығалады (С. ...
6СЫНЫҚСУ —
қ.атау. Сынықсы-у. – Сол сынықсу дегенің менің қолымнан келер ме екен? деп өзім де қорқып келем (Ғ.Мүсірепов, Ұлпан). ...
7СЫНЫҚСЫ —
ет. Әдепті болғансу, сыпайысыну. Ол кейде мүләйім пішінде боп, сынықсып, кішік болып келеді (М.Әуезов, Әр жыл.). Ол өзі сен деген соң «сіз» деп сынықсымады (3.Жәкенов, Таң.). – Мен бақыр қайда кетуші ...